Robrecht Leenders, een bofkont in Theater Bofland

Door: Machteld Bosmans

Dag lieve vrienden. Op een mooie zomerse dag had ik afgesproken met Robrecht Leenders, een man die met zijn hoofd in de wolken loopt maar toch zijn beide voeten op de grond houdt.
Toen ik mijn eerste stap binnen zette bij Theater Bofland, voelde ik al dat dit een plaats is waar iedereen welkom is.

Cocon

“We zijn allemaal kosmische reizigers”, vertelt Robrecht. Deze visie komt ook terug in zijn theater. Als je hier binnenwandelt, stap je meteen binnen in het verhaal van Theater Bofland. Wandel je door tot in de tuin, dan zie je veel kunstwerken met verschillende theatrale taferelen. Het verhaal van het theater is iets waarin Robrecht zichzelf kan tegenkomen. “Mijn cocon is kwetsbaar en mijn tuin is mijn cocon. Ik vergelijk mezelf vaak met een vlinder. We komen aan op aarde en fladderen wat rond. Vliegen van bloem tot bloem totdat het tijd is om weg te gaan.”

Boodschap van het Bofland

“Ik ben zeer blij dat de stad het pand heeft gekocht. Dit geeft me een zeer veilig gevoel. De stad toont sympathie, waardoor ik niet meer bang moet zijn voor het voortbestaan van dit theater.” 
Het liefst zou Robrecht willen dat de boodschap van het Bofland, dat we meer met de aarde moeten bezig zijn, over heel de aarde verspreid wordt. 
Toen hij het pand kocht, jaren geleden, voelde Robrecht zich een bofkont. Dit is ook een van de redenen waarom hij het Theater Bofland heeft genoemd. Nog een andere reden is dat Robrecht erin gelooft dat het de Boffen, de gelukkigen, zijn die de aarde komen helpen en het slechte wegjagen. “Ik ben zeer snel overprikkeld. Daarom is Bofland een goede plaats voor me want hier kom ik helemaal tot rust. Ik wil ook over enkele jaren rustig deze planeet verlaten.” Gelukkig is Robrecht van plan om nog even op deze wonderbaarlijke planeet te blijven. Mocht je even tijd hebben, spring dan zeker eens binnen bij deze levensgenieter.

Een dankbaar wezen

Vroeger gaf Robrecht nog voorstellingen in Bofland. Nu is het een theatermuseum waar hij elke persoon die er binnenwandelt met open armen ontvangt.

Hij heeft op dit moment wat gezondheidsproblemen maar is nog altijd gelukkig. “Ik heb dit allemaal een plaats kunnen geven en blijf nog gelukkig verder leven. Ondanks al deze dingen is mijn besef nog heel sterk. Ik ben een dankbaar wezen omdat ik dit Bofland mag creëren voor de goede geest.” Deze dankbaarheid toont Robrecht door voorbijgangers uit te nodigen in zijn theater om samen met hen gezellig iets te drinken en wat wijsheid te delen.

Lieve vrienden, dit was een heel ontspannend interview. Als je Theater Bofland binnenwandelt, lijkt de tijd even stil te staan en kan je je volledig ontspannen en naar Robrecht zijn fantastische, wijze verhalen en woorden luisteren. Misschien speelt hij wel even op zijn gitaar voor je. 
Robrecht, ik dank je omdat je me zo warm verwelkomd hebt in jouw PRACHTIGE theater. Je liet me echt even stil worden met al die mooie dingen die je zegt en door jouw gastvrijheid. En ik wil natuurlijk jullie, lezers, heel erg bedanken omdat jullie de tijd namen om dit verhaal te lezen

Johan Vaes: “Wat ik creëer, noem ik subtiel realisme”

Door: Karolien

Dag lieve vrienden. Bij mijn toenmalige werkgever Konings nv, leerde ik acht jaar geleden Johan Vaes kennen. Hij was een medewerker op het labo, ik werkte op de salesafdeling. Naarmate ons contact groeide, leerde ik hem kennen als een creatief iemand. En creatief bleek zacht uitgedrukt, net als ons groeiend contact. Want vandaag neem ik dit interview af op ‘ons’ terras.

Creatief bezig vanaf dag één

“Als student volgde ik publiciteitsgrafiek in Hasselt”, vertelt Johan. Op zijn 19e heeft Johan, net zoals veel jongens in die tijd, zijn legerdienst aangevat. Ook in het leger ontdekten ze zijn creatief talent al snel. “Ik was geplaatst op de luchtmachtbasis van Kleine-Brogel binnen de Welfaredienst en onder andere verantwoordelijk voor het opmaken van het ‘kazernekrantje’. Daarnaast werkte ik aan een nieuw publiciteitsbord voor de 10e WT.” vertelt Johan met enige nostalgie. Na zijn legerdienst is hij onmiddellijk in een drukkerij beginnen werken maar van creatieve kunsten is niets meer in huis gekomen. “Tot ik Karolien, jou dus, leerde kennen. En jij was zo onder de indruk. Blijkbaar zag jij meer in mijn talent dan ik. Daarom heb je me gepusht om er opnieuw iets mee te doen.”

Subtiel realisme

Ondertussen heeft Johan al zes jaar atelier schilderkunsten achter de rug. Aan de academie in Heusden-Zolder, ondergebracht in het roze kasteeltje van Meylandt. En onder deskundige begeleiding van Hasselts kunstenaar Herman Maes. “Ik schilder hoofdzakelijk met olieverf op doek”, vertelt Johan. “Al heb ik ook werken in potlood en pastel. Mijn werken zijn vaak een realistische weergave van fragiele beelden rondom me, die ik meestal zelf maak en al dan niet aanpas. Ik noem het ‘subtiel realisme’. Vaak vergroot ik een detail uit, zodat er een surrealistische nevel over het werk komt te hangen. Soms beland ik er zelfs mee in het abstracte”, verklaart hij. En net dát maakt Johans oeuvre zo boeiend.

Montmartre en exposities

Gelijktijdig met zijn opleiding aan de academie deed Johan ook verschillende jaren mee aan het Hasselts kunstmarktje Montmartre. Hij is ook al jaren de persoon op de pentekening van het Hasseltse Montmartre-logo. “Ik tekende er ter plaatse realistische weergaven in potlood en pastel. Het is inspirerend om met voorbijgaand publiek aan je tekening te werken”, verklaart Johan. Deze zomer hangt er een werk van hem op de Abdijsite Herkenrode, op een expositie van alle Limburgse academies. Voorheen hingen er ook werken van Johan op Alden-Biesen in Bilzen, op een projecttentoonstelling in Leopoldsburg en in de Muze in Heusden-Zolder. Enkele van zijn werken zijn ondertussen ook in privébezit.

Zijn eerste persoonlijke expositie

Nu is Johan klaar voor zijn eerste persoonlijke expositie. “Mijn expositie loopt van 5 tot en met 26 augustus in de Bottelarij in Wellen. Op 5 augustus starten we met een Kunstenaarsontbijt.” Het is voor Johan zijn eerste outing als kunstenaar en dat in de maand dat hij 50 wordt. Dat maakt het voor hem heel bijzonder. “Maar hopelijk ook een nieuw hoofdstuk, want dit is reuzeleuk!” bekent hij. Naast de werken die er de ganse maand zullen hangen, schilderde Johan voor dit Kunstenaarsontbijt zeventien exclusieve werkjes van 15 op 15 cm. Eén cadeautje per tafel, om mee naar huis te geven. “Het is zwoegen en zweten als je met een deadline moet werken, maar net dat daagt je creativiteit uit om nieuwe uitdagingen te verwezenlijken”, vertelt hij enthousiast.

Ik dank Johan voor het delen van dit mooie verloop van zijn creatieve weg en wens hem nog veel succes met het vervolgverhaal.

Lieve vrienden, ik kijk alvast vol spanning uit naar deze expositie. Voel je vrij om de werken van Johan ook te gaan bekijken in de Bottelarij.

Helena Vanleeuw en Nele Verheyden: “We halen vooral veel inspiratie uit ons eigen leven”

Door: Andries Haesevoets

Dag lieve vrienden, blogposten schrijven en vlogs maken wordt steeds populairder. Ook in Limburg barst het van talent. Zo creëerden Helena Vanleeuw en Nele Verheyden de blog ‘Five More Minutes’. “Geef me nog vijf minuutjes en ik ben klaar”, we zeggen het allemaal wel eens. Helena en Nele kiezen voor die extra 5 minuutjes in het leven om bijvoorbeeld nog snel even hun make-up bij te werken of nog snel even te kiezen welke schoenen ze zullen aandoen. Deze blog is dan ook voornamelijk gericht op vrouwen die houden van beauty en fashion, maar die ook graag genieten van het leven en dat af en toe doen met een dosis gekkigheid.

Hun passies volgen

“Een jaar geleden kwam ik met het idee om een blog op te starten die vooral beauty, lifestyle en fashion topics brengt”, vertelt Helena. “Ik dacht er al jaren over om met een blog te beginnen omwille van het creatieve aspect. Door mijn voormalige job als project manager in content advertising, is die goesting alleen maar meer gegroeid. Op een gegeven moment heb ik gewoon voor mezelf de knoop doorgehakt: ik start een blog, vandaag nog. In dat plan was ik er vanaf dag één ook van overtuigd dat ik dit niet alleen wilde aanpakken, maar met iemand die dezelfde passie deelde, om die drive nog extra kracht bij te zetten.” En daar heeft Helena nog geen moment spijt van gehad. “Nele en ik zijn zo ontzettend goed op elkaar ingespeeld intussen. We hebben ook gewoon ongelooflijk veel fun, en dat is voor mij het allerbelangrijkste!’, vertelt Helena met een _big sm_ile.

Nele wilde als kind graag modeontwerpster worden en dat kwam tot uiting in de vele animé figuren die ze tekende tijdens de lessen op school. Om toch voor zekerheid te gaan koos ze voor haar andere passie: op een creatieve en persoonlijke manier voor mensen zorgen, als ergotherapeute. Sinds de komst van hun blog kan Nele haar beide passies uitoefenen. Een supergoede combinatie dus. “In tegenstelling tot Helena ben ik eigenlijk geen schrijfwonder, iets waar ik wat angstig voor was in het begin. Maar ik heb ontdekt dat als een onderwerp je echt boeit én als je kan schrijven vanuit je eigen ervaring, een tekst al heel snel vorm krijgt.”

Bezige bijen

Helena en Nele zijn twee bezige bijen die naast hun job en hun vele hobby’s nog veel tijd vrijmaken voor hun blog. “Voor mij dient de blog net als een uitlaatklep”, zegt Helena enthousiast. “Al van kleins af aan was ik geïnteresseerd in beauty, make-up en kleding, de topics waarover we schrijven. Het is dus geen ‘opgave’, maar net een passie waar ik energie uit haal.” “Ik leer qua beauty producten erg veel van Helena die daar een kei in is. Alle puzzelstukjes vallen gewoon op zijn plaats. Het is ongelooflijk fijn en wat fijn is, daar heb je wel wat voor over”, vult Nele aan.

De dames halen ook energie uit hun blog dankzij de leuke reacties van hun volgers en de unieke ervaringen die bloggen hen biedt. En ze putten energie uit hun vriendschap, uit de dingen die ze van elkaar en van andere bloggers leren en uit het feit dat bloggen gewoon ongelooflijk leuk is.

Unieke blogposten

Nele legt uit waarom ‘Five More Minutes’ zo uniek is: “Jezelf onderscheiden op de traditionele manier (door goede foto’s en goede teksten) is vrij moeilijk. Maar dit gaat wel op een vernieuwende manier. Zo proberen wij ons telkens te onderscheiden door nieuwe technieken en ideeën uit te proberen. Denk aan een stopmotion film, een uitgebreide video. Zo kunnen we onze volgers triggeren en nieuwsgierig maken op een unieke manier. Natuurlijk horen kwalitatieve blogposten en foto’s hier ook nog steeds bij.” ‘Bij een artikel over bijvoorbeeld ‘een wandeling met alpaca’s’ vinden wij het vanzelfsprekend een vlog te maken omdat de beleving dan veel sterker wordt. Dit geeft veel kracht aan de blogpost”, vertelt Helena.

Inspiratie voor nieuwe blogposten halen de meisjes uit producten die ze kopen of leuk vinden en onderwerpen die ze graag willen belichten. Ook brainstormen ze vaker samen over hot topics op dat moment. “We halen vooral veel inspiratie uit ons eigen leven”, klinkt het bij beiden. Ze promoten dan ook alleen producten die ze zelf leuk vinden en waar ze zelf volledig achter staan.

Toekomstmuziek en tips & tricks

De toekomst van de ‘Five More Minutes’ blog is voor Nele en Helena vrij moeilijk in te schatten. Stiekem dromen ze er wel van om hier deels hun job van te maken, al beseffen ze dat dit nog verre toekomstmuziek is. “Toch blijven we nu elke dag streven naar content die onze lezers, en ook onszelf, blijft triggeren om zo nog meer te kunnen groeien. En ondertussen: genieten!” zeggen ze glimlachend.

Het afgelopen jaar hebben de dames op heel wat vlakken veel geleerd en zij hebben dan ook enkele tips voor nieuwe bloggers. “Ga voor kwaliteit. Als je er niet 100% tevreden over bent, post het dan niet. Dit geldt voor alle communicatie zoals een blogpost, een foto op Instagram, een bericht op Facebook, enzovoort. Interactie is ook van belang. Een blog is geen eenrichtingsverkeer, maar een wisselwerking met je lezers en volgers. Blijf ten slotte vooral jezelf. Wij blijven bij onze waarden en willen ons never nooit voordoen als iemand anders die alleen maar leeft in the perfect picture. We blijven ons gekke zelf.’

Lieve vrienden, Helena en Nele zijn twee getalenteerde en gedreven meiden die weten wat ze willen en die er in slagen om telkens weer mooie en eerlijke content te creëren. Neem zeker een kijkje op hun blog en laat jullie inspireren door de unieke verhalen. Bedankt Helena en Nele voor het inspirerende interview.

Leon Vrindts (65j): “Op mijn optredens ben ik vaak de jongste in de zaal. Daarom noemen ze mij Leonke.”

Door: Karolien

Lieve vrienden, naar jaarlijkse gewoonte was ik vorige zondagavond op Runkst kermis. Daar genoot ik samen met mijn vriend, na een snikhete dag, van een frisse pint op het terras van Moods. Zij organiseren elk jaar een leuke karaoke. En Leon trad er op. Ze noemden hem al Leonke bij de aankondiging en uit alles bleek dat hij met kop en schouders boven de rest uit stak. Ik was onmiddellijk fan van Leonke. En wou uiteraard graag meer over hem weten.

Een jeugd zonder muziek

“Ik ben geboren in Hasselt”, zegt Leon, “maar al snel verhuisden we naar den buiten.” Leons ouders waren boeren. En binnen het boerengezin was er geen plek voor een muzikant. Leon herinnert zich dat hij een verstrooid kind was, dat in zijn hoofd altijd met liedjes bezig was. “Toen ik 9 jaar was, heb ik zelfs een liedje over Parijs gemaakt”, zegt Leon trots, “maar het strafste was dat ik Parijs nooit had gezien! Ik had er een boek over gelezen en begon spontaan over de straten van Parijs en de Eifeltoren te zingen.”

De rest van zijn jeugd bracht Leon door op internaat bij de paters. Daarna heeft hij een opleiding gevolgd tot verpleger, net zoals zijn vrouw later. Samen hebben ze in Luik altijd ‘de nacht gedraaid’. Toen er ook een dochtertje bij kwam, was er nog altijd geen plaats voor muziek. “Ook mijn schoonouders konden mijn zingen niet appreciëren”, bekent Leon. En zo bleven veel liedjes lang in zijn hoofd opgesloten.

Zijn eerste cd

“Het is allemaal pas goed begonnen toen ik 50 werd”, weet Leon. Toen is hij halftijds gaan werken. “Ik heb de knoop doorgehakt en ben aan een eigen nummer begonnen. Verspreid over een paar jaar heb ik tot nu toe drie cd’s opgenomen. De distributie ervan verzorg ik zelf, waardoor mijn cd’s niet in het commerciële circuit te verkrijgen zijn.”

De aanschaf van een eigen installatie gaf hem de mogelijkheid om op te treden. Eerst bracht hij Vlaamse klassiekers. Later maakte hij combinummers, een mix van klassiekers en eigen werk. Daarnaast speelt hij graag klassieke gitaar in combinatie met een gevoelig Frans chanson. Opmerkelijk is dat Leon in alles autodidact is, hij genoot geen enkele muzikale opleiding. Net dat maakt zijn optredens authentiek.

Altijd de jongste

“Op mijn optredens ben ik vaak de jongste in de zaal. Daarom noemen ze mij Leonke. Nu is het mijn artiestennaam”, legt Leon uit. Hij treedt vooral op in rusthuizen. In de Week van de senioren weet hij niet waar eerst op te treden. Maar ook in gesloten instellingen zoals in Rekem, Munsterbilzen en Ziekeren (in Sint-Truiden) kennen ze hem al. “En ons-kent-ons”, zegt Leon. “Zo ben ik al in Landen en Geetbets beland. Ik heb gezongen in een mindervalide-instelling in Overpelt en stond zo een tijdje later op een Mindervalidedag in Nederland op te treden.”

Of het Opgrimbie, Borgloon, Peer of elders is, Leon kent alle rusthuizen en instellingen en brengt er de nodige ambiance. “Het is prachtig om bijvoorbeeld voor dementerenden op te treden. Applaudisseren kunnen ze niet meer, maar via hun lichaamstaal merk ik dat ze het erg waarderen. Ik krijg veel respect”, bevestigt Leon. Ook in Maasmechelen is hij maandelijks aanwezig om de mensen, na de maaltijd van de OCMW-wijkwerking, een fijne namiddag te schenken. En Leon doet het niet voor het geld. Hij is altijd actief in het caritatieve milieu.

Maar er is meer …

Ook carnavalsliedjes behoren tot Leons oeuvre. Zo schreef hij zes jaar lang mee aan de carnavalskleppers van de Maaskant. Hij werd meermaals op de vrije radio in Diepenbeek en Kortessem gevraagd. En heeft nu op de vrije radio van Hoeselt een wekelijks verzoekprogramma op zondagmiddag. Op Iedereen Beroemd is hij ook al eens gepasseerd. “Daar heb ik een romantisch nummer gebracht”, vertelt Leon. “Op een gouden bruiloft of een feestje voor een 80-jarige word ik gevraagd om mijn nostalgische liedjes te brengen”, verklaart Leon. “Zij vinden het fijn om die muziek nog eens terug te horen.”

Voor Leon is muziek therapie. Hij heeft thuis een aparte kamer waarin hij zich graag terugtrekt. “Van zingen word ik blijgezind”, vertelt Leon.

Lang heeft Leon gedroomd om ook wat commerciëler te kunnen doorbreken. “Maar ik voel me telkens ontgoocheld”, bekent hij. “Het is duidelijk mijn wereldje niet. Ze vragen me om bijvoorbeeld Eddy Wally te zingen, maar ik ben Leon en wil optreden als Leon.” Leon is tevreden met hoe het nu loopt. Toch wil hij nog wel een annonceke in Duizendpoot plaatsen. En zijn dochter zorgde ondertussen voor een Youtubekanaal. Wat er ook komt, zolang er maar de kans is om te mogen zingen, is Leon gelukkig.

Lieve vrienden, ik dank Leon voor dit openhartig gesprek en wens hem nog heel veel zangplezier

Inge Penders: “Ieder zijn Zoete Glimlach”

Door: Elisabeth Devue

Dag lieve vrienden, ik ben Elisabeth en ik laat jullie graag kennismaken met Inge Penders. Bij haar mocht ik een workshop ‘Macarons bakken’ volgen, met héél lekkere macarons als resultaat. Inge is de bezielster van haar bedrijfje De Zoete Glimlach in Rekem (Lanaken). We kennen elkaar al een tijdje door onze werkervaring en bakken is een gedeelde passie. Dat Inge mooie en lekkere taarten bakt, daar was ik al van overtuigd. Ze bakt vol overgave, voor ieder wat wils en voor elke gelegenheid. Dit is haar verhaal.

Omdat elk feest een glimlach verdient

Inge is psychiatrisch verpleegkundige. Ze is getrouwd met Kris en heeft twee leuke (bijna) tieners in huis: Lotte en Jelle. Haar verhaal begint bij de eerste communie van haar dochter Lotte. “Ik wilde ook wel eens zo’n leuke zelfgemaakte taart en bovendien kon ik dan meesnoepen van al dat lekkers want de taart was lactosevrij.” Opzet geslaagd! Toen Inge, door een blessure, het langeafstandswandelen aan de haak moest hangen, besloot ze om volledig voor het bakken en decoreren van taarten te gaan. Inge heeft nu meerdere workshops en diploma’s op haar palmares.

“Decoreren is één ding, maar de smaak moet perfect zijn”, vertelt ze vol overtuiging. Ze ging op zoek naar oerrecepten waarin smaak centraal staat. Haar testpubliek waren haar familie en vrienden. Er kwam zoveel lof uit haar omgeving dat ze geïnspireerd raakte om verder te gaan in haar passie. En zo werd De Zoete Glimlach geboren. “Omdat elk feest een glimlach verdient.” Die naam zegt alles over hoe gepassioneerd Inge is.

Unieke themataarten

Wat Inges taarten zo bijzonder maakt, is dat ze enerzijds lactosevrij zijn en ook dat Inge rekening houdt met je wensen. “Dat de taarten lactosevrij zijn, is voor mij belangrijk. Zelf heb ik een lactose-allergie en veel klanten geven aan dat lactosevrij gebak moeilijk te vinden is,” vertelt ze. “Mij geeft het dus een extra boost om hiermee verder te gaan. Maar ik wil een ruim publiek bereiken en ook wie geen lactose-allergie heeft, is van harte welkom.”

Ik wil graag weten hoe Inge te werk gaat. Ze antwoordt: “Ik overleg met de klanten over wat ze willen. Zo kunnen ze hun thema kiezen maar ook de vulling, al dan niet lactosevrij, en de decoratie. Wil je het thema prinsessen? Chocolade of in de vorm van een ijskar? Alles kan. Ik ga elke uitdaging aan! Verjaardagen, Valentijn, maar ook bruidstaarten.”

“Communietaartjes vind ik geweldig om aan te werken”, zegt Inge enthousiast. “Niet lang geleden maakte ik een bruidstaart met acht lagen. Het bruidspaar was zo blij met het eindresultaat!”

Inge geeft haar klanten ook de gelegenheid om een eigen boodschap of een leuke foto op hun taart te zetten. Hiervoor gebruikt ze foodprints.

Workshops

Inge geeft ook workshops want: “Wat is er nóg leuker dan zelf bakken? Dat is je passie doorgeven. En dat kan met de workshops”, glundert Inge. Ze organiseert workshops voor volwassenen en voor kinderen. Ze organiseert verjaardagsfeestjes bij de jarige aan huis. “De jarige mag een thema kiezen en de groep leert dan om hun taartje in dat thema te decoreren”, legt ze uit. “Als kers op de taart mag iedereen een zelfgedecoreerd taartje mee naar huis nemen.” Erg leuk! Mijn dochter Rosalie was na het verjaardagsfeestje van haar vriendinnetje Helena dan ook laaiend enthousiast. “Ik heb vandaag zoveel geleerd van Inge”, vertelde ze. Tijdens de workshop ‘Macarons bakken’, die ik volgde, geeft Inge je tips en tricks bij het basisrecept maar ook bij het maken van die heerlijke, zoete vulling. Je bent actief aan het leren en je kan je creativiteit helemaal los laten.

Dromen van een open atelier

“Wat zou je ultieme droom zijn?” vraag ik aan Inge. “Ik droom van een plek waar creatievelingen elkaar ontmoeten”, vertelt ze. “Hoe mooi zou dat zijn? Een open atelier waarin je creatief aan de slag kan gaan. En waar er natuurlijk plaats is voor een stukje cake, voor lekkere koffie, thee of verse soep.” Verder wil Inge zich nog meer verdiepen in het decoreren en in patisserie. “Zo kan ik nog meer kennis over het decoreren van taarten doorgeven tijdens de workshops”, besluit ze.

Lieve vrienden, Inge barst van het talent en van de ideeën! Ik wens mijn lieve vriendin nog veel bakplezier en inspiratie toe. Of jullie nu voor een taart of een workshop kiezen, die zoete glimlach van Inge krijgen jullie er sowieso bij.

Aarnoud De Rycker: “Tekenen is een kwestie van goed leren kijken”

Dag lieve vrienden, op een barbecue ter ere van een gemeenschappelijke kennis kwam ik drie jaar geleden in contact met Aarnoud De Rycker. Doorheen de jaren, tijdens verschillende feestjes en bij meerdere glaasjes, leerde ik Aarnoud kennen als een gedreven student architectuur met een fascinatie voor de tekenkunst en een grappig lachje. Nu blijkt dat hij erin geslaagd is om zijn passies te combineren, iets waar hij maar al te graag over vertelt.

Aarnoud De Rycker is vierentwintig, werkt als onderzoeker aan de Faculteit Architectuur en Kunst aan de Uhasselt en heeft een passie voor tekenen. Van 9 augustus tot en met 13 september deelt Aarnoud zijn visie op Hasselt met een tentoonstelling van eigen tekeningen in de Päper Shøp.

De liefde voor tekenen zit er al lang in bij Aarnoud. “Sinds mijn tiende, toen mijn leraar Vincent een grote leeuw op het bord schetste, teken ik graag. Het gegeven dat iets plots tot leven komt, is me altijd bijgebleven”, blikt hij terug. En zo begon Aarnoud zijn tekencarrière in de tekenschool. Daarna volgde hij een KSO-opleiding en een studie architectuur om uiteindelijk zijn eigen tentoonstelling uit te bouwen.

‘Goesting’

Maar het tekenen verliep niet altijd even vlekkeloos voor Aarnoud. “Tijdens een kleine existentiële crisis over wat ik zou tekenen dacht ik terug aan waar het op neer komt: tekenen is een kwestie van goed te leren zien.” Uiteindelijk trok Aarnoud erop uit om verschillende plaatsen in Hasselt op zijn eigen manier op papier te brengen. “Omdat het werk mijn visie op Hasselt moest vatten, ben ik met een klein experiment begonnen. Ik observeerde en tekende een plek die me altijd al fascineerde. Gewoon kijken en tekenen, met de gedachte dat de betekenis en het doel wel vanzelf zouden komen. Over het resultaat was ik niet honderd procent tevreden, maar het gaf mij wel zin om dat vaker te doen”, vertelt hij enthousiast. Sindsdien trekt Aarnoud er regelmatig op uit om zijn ‘goesting’ voor tekenen te herontdekken.  Ik heb met het ontdekken en tekenen van Hasselt lang niet zoveel plezier meer gehad als nu. 

Michelangelo versus architect

Het lijkt misschien niet zo, maar volgens Aarnoud liggen architectuur en kunst heel dicht bij elkaar. “In beide disciplines worden namelijk dezelfde basisprincipes gehanteerd. Ooit waren er figuren zoals Michelangelo of Leonardo Da Vinci die zowel architect, schilder als beeldhouwer waren. Hun doel was om iets toonbaars en realistisch te maken. Ik denk dat een architect vandaag vooral tekent om een resultaat te laten zien en dat een kunstenaar iets van zichzelf of de wereld wil tonen. De ene lijkt een constructieve aanpak aan te nemen en de andere een meer experimentele”, verduidelijkt Aarnoud.

Tentoonstelling

Via Jo Berben van A2O architecten kwam Aarnoud in contact met Pablo Hannon van de Päper Shøp. Hij zocht mensen die werken over Hasselt wilden maken voor een tentoonstelling. Aarnoud greep zijn kans en toonde zijn portfolio. Hij kreeg groen licht om tien tekeningen te maken die zijn visie op Hasselt weerspiegelen. Tijdens zijn zoektocht naar interessante plaatsen botste Aarnoud al snel op de eerste plek in de reeks: het skatepark. Voor zijn tentoonstelling steunde Aarnoud op zijn achtergrond als architect en voegde hij een persoonlijke twist toe. “Ik heb zeker een paar atypische moves gemaakt tijdens het tekenen. Kunst is uiteindelijk wat je er zelf van maakt, dus vond ik het achterhaald om me te beperken tot aangeleerde methodes en werkwijzen”, verklaart hij. Aarnouds tekeningen zijn naar eigen zeggen een soort ‘soep’ geworden die typerend is voor zijn unieke stijl.

Toekomst

Aarnoud is niet van plan om snel te stoppen met tekenen, integendeel. “In de toekomst wil ik vooral blijven tekenen. Ik heb mijn passie altijd op de achtergrond gehouden door mijn studies. Door daar dit jaar de verdiende tijd en ruimte aan te wijden, heb ik iets blootgelegd dat al langer naar buiten moest. Ik heb nu de kans om me verder te ontwikkelen als tekenaar en dat ben ik zeker van plan”, besluit hij enthousiast.

Lieve vrienden, willen jullie Aarnoud z’n fascinatie voor tekenen en liefde voor Hasselt ook graag ervaren? Ik nodig jullie uit om zijn tentoonstelling te bezoeken en versteld te staan. Voor meer info, neem een kijkje op de Facebookpagina van Päper Shøp of volg Aarnoud via zijn eigen website enInstagrampagina.

Ik wens Aarnoud nog veel tekenplezier toe!

Tekst: Paulien Smets Foto: ©Aarnoud De Rycker

Regionale G-sportdag SportGmee: “Een aanbod aan laagdrempelige sporten voor iedereen”

Dag lieve vrienden, vandaag neem ik jullie mee in het verhaal achter SportGmee. Tijdens dat evenement maken personen met een psychische beperking kennis met verschillende sporten. Iedereen weet intussen dat een gezond lichaam en een gezonde geest samen gaan. Al is het niet altijd makkelijk om sport in te plannen in onze drukke agenda’s. En al helemaal niet als je je niet lekker voelt of een tegenslag ervaart.

SportGmee is een prachtig voorbeeld van hulpverleners die mensen willen motiveren om zich beter te voelen door actief te bewegen. Zelf heb ik in de geestelijke gezondheidszorg gewerkt en daarom vind ik het belangrijk om dit evenement in de kijker te zetten. En ook lieve vrienden, om de drie stichters in de bloemetjes te zetten. Want met dit project zijn ze een heel jaar bezig, van de zoektocht naar sponsoring tot de werving van vrijwilligers. Woensdag 12 september 2018 vond de vijfde editie plaats in Maasmechelen. Ik sprak met de drie enthousiaste stichters van vzw ‘t Veer: Roberto Lombardi, Davy Kortleven en Kris Stulens.

Van droom naar idee

Vzw ’t Veer is een initiatief beschut wonen in Maasmechelen. Mensen met een psychische beperking worden er begeleid in hun dagelijkse leven. De sport- en vrijetijdsafdeling, Veerkracht, is aangesloten bij de sportraad in Maasmechelen en bij Parantee-Psylos, de sportfederatie voor personen met een psychische beperking. “Voor de meeste sportevenementen moeten we verre verplaatsingen maken, waardoor het moeilijk is om mensen te motiveren om deel te nemen”, vertelt Roberto.

“Vanuit die gedachte is de idee ontstaan om in Maasmechelen een regionale sportdag te organiseren waarbij deelnemers kennismaken met laagdrempelige sporttakken.” Dat lijkt me een hele uitdaging… “Dat is het ook, maar we hebben net onze vijfde editie achter de rug! We zijn begonnen in 2014 met 143 deelnemers uit negen organisaties en dit jaar stond de teller op 280 deelnemers uit vijftien organisaties”, glundert Kris. Ieder jaar in september gaat de sportdag door in sportcomplex Helix in Maasmechelen. “We hebben er een mooie jubileumeditie op zitten!”

Met het oog op welzijn en integratie

Hoe motiveer je deelnemers? “We bieden op één dag achttien sporttakken aan. Die zijn laagdrempelig en iedereen kan een sport kiezen naargelang zijn noden en mogelijkheden. Zo hebben we een ruim aanbod: van yoga, paardrijden en circustechnieken tot balsporten, muurklimmen, djembé, duiken…”, vertelt Davy, “Mensen schrijven zich bij ons in, zo krijgen we zicht op het aantal deelnemers en hun interesses.” Alle activiteiten worden begeleid door organisaties en vrijwilligers. “Op die manier proberen we onze deelnemers aan te zetten om op regelmatige basis te sporten. Allemaal met het oog op welzijn en integratie.”

Hoe brengen de organisatoren dat allemaal tot stand? “Voor de promotie van een gezonde levensvisie binnen de geestelijke gezondheid hebben we sponsoring nodig. Dat betekent veel voor ons, want zonder sponsoring en vrijwilligers is er geen sportdag”, vertelt Kris. Bij deze dus een warme oproep! Wil je het project financieel of met een helpende hand steunen? Aarzel niet en neem contact op met Veerkracht (Rijksweg 92 in Maasmechelen).

“We hebben de vijfde editie kracht bijgezet door een promotiecampagne te voeren op sociale media. Zo zetten we G-sport in de kijker door SportGmee-selfies te posten op Instagram en Facebook.” Davy en Kris glunderen als ze vertellen dat profwielrenner Mathew Hayman het gezicht is van SportGmee. “We hebben ook een SportGmee-lied. Zanger Gers Pardoel gaf zijn toestemming om zijn liedje ‘Zijn’ als themalied aan de sportdag te koppelen.” Wauw, wat een enthousiasme en engagement stralen deze heren uit. Petje af! Héérlijk om te zien en horen dat er zulke gemotiveerde hulpverleners bestaan.

Lieve vrienden, laten we afsluiten met de inspirerende woorden van Gers Pardoel:

Het maakt niet uit wie je bent, je kan alles zijn, Het maakt niet uit wat je doet, je kan alles doen.Zolang je maar, jezelf was, jezelf bent, jezelf blijft, voor altijd.

Martin Hestermans van Foto Total: “Wij geven graag aandacht aan verscheidenheid”

Door: Bernadet Wehenkel

Lieve vrienden, op 28 september vinden jullie mij op de vernissage van de jaarlijkse fotoshow van Foto Total. Niet als deelnemer maar wel als bezoeker. In de aanloop naar deze tentoonstelling sprak ik met voorzitter Martin Hestermans, een man met enkele uitgesproken passies, waaronder ook fotografie. Ik had Martin al eerder ontmoet maar dit was ons eerste echte gesprek.

Van prachtig werk van anderen naar eigen foto’s

Plaats van afspraak: thuis bij Martin. Niets doet vermoeden als ik aanbel, dat ik aan de andere kant van de voordeur stomverbaasd zal staan. Hier woont een man met een bijzondere kijk op de wereld. Met een goed oog voor kleuren, mooi design en gedurfde combinaties. En het meest fascinerend van alles vind ik zijn doos vol glazen ogen.

Martin had vroeger niets met foto’s. Hij studeerde architectuur en binnen zijn opleiding kwam fotografie zijdelings aan bod maar dat ging aan hem voorbij. Pas veel later kreeg hij oog voor foto’s en startte hij zelf met fotografie. “Begin jaren ’90 ging ik regelmatig op reis met een maat. We gingen naar Griekenland, Turkije, de Verenigde Staten, enzovoort”, vertelt Martin. “Mijn maat maakte altijd foto’s en daar waren altijd heel mooie dingen bij. En zo is mijn interesse voor fotografie ontstaan.”

En dan was er nog die tentoonstelling van de plaatselijke fotoclub in Tongeren, in 1994. “Op een dag liep ik er binnen en daar hingen allemaal prachtige werken”, herinnert Martin zich. “Iemand die daar permanentie deed die dag, zei: ‘Ha Martin, hebt gij interesse? Dan moet ge bij de club komen!’” Martin nam zijn advies ter harte en sloot zich aan. En dat deed ook zijn reisgenoot. Twee jaar later was Martin voorzitter van de club, zijn maat ondervoorzitter.

Een nieuwe fotoclub in Hasselt

In 2004, Martin woont ondertussen in Hasselt, richt hij samen met zes anderen Foto Total op. En het gaat goed met de club want op vrij korte tijd stijgt het ledenaantal. Tegen 2010 telt de club een twintigtal leden, zowel Hasselaren als mensen van buiten de stad.

De leden stellen voor de eerste keer tentoon in 2007, in het cultureel centrum van Maaseik. Pas na de toetreding tot de Socio-culturele Raad in Hasselt, verplaatsen ze hun tentoonstellingen naar zaal ‘Onder de Toren’ in de Thonissenlaan.

Diversiteit staat voorop

Martin licht graag toe wat hen onderscheidt van andere fotoclubs. “Wat bij ons bijzonder is, is dat wij juist aandacht geven aan verscheidenheid. Verschillende formaten, verschillende kaders rond de foto’s en dergelijke. Omdat wij ervan uitgaan dat wat iemand maakt een bepaald karakter heeft en dat hij dat het best laat zien op een formaat dat hij zelf kiest.”

Die diversiteit in de club vertaalt zich ook naar leeftijden toe (het oudste lid is 98 jaar), naar beroepen en karakters. En ze komt terug in de naam Foto Total. “Want alles kan bij ons”, zegt Martin al lachend.

Fotografie kan mensen verenigen

Het motto van de club is sinds de start “Fotograferende vrienden, bevriende fotografen”. Want een fotoclub is niet alleen een club van fotografen maar ook van mensen die op één of andere manier een beetje familie zijn van mekaar.

“Dat is het fijne aan fotografie: het kan mensen verenigen. Onze leden zijn heel verschillend, ze maken verschillende foto’s en toch is het een fijne groep van mensen die elkaar waarderen”, zegt Martin. “En een club is er ook om van elkaar te leren. We bekijken elkaars foto’s en geven tips om te verbeteren. Maar we zijn nooit hard voor elkaar. Het is ontspanning en dat moet het ook blijven. Mensen moeten met plezier naar de club komen.”

Plannen voor nu en later

Over plannen voor de toekomst kan Martin kort zijn. “We hebben geen bijzondere plannen. Het mag blijven lopen zoals het nu loopt. En verder laten we ons verrassen. We hebben niet het doel om over vijf jaar in het Louvre te staan bijvoorbeeld”, lacht Martin. “Daarvoor zijn we trouwens te weinig kunstenaar. We zijn maar amateurs.”

Dat amateurs ook prachtige werken kunnen brengen, laat Foto Total graag zien tijdens de fotoshow. Veertien van de twintig leden stellen hierop tentoon met afdrukken van hun foto’s. Een doorlopende videoprojectie toont nog meer mooie beelden. En er is ook de fotospecial ‘Lahn-Dill-Bergland’, gemaakt door enkele leden naar aanleiding van hun foto-uitstap in deze Duitse regio.

Na de fotoshow van vorig jaar sloot mijn echtgenoot zich aan bij de club. Ik weet dus al welke foto’s hij zal tonen en ik ben heel benieuwd naar waar de anderen dit jaar mee uitpakken. Ik wens iedereen veel belangstelling en positieve reacties toe en dat de club nog vele, vele jaren mensen mag verenigen en enthousiasmeren.

Lieve vrienden, de feestelijke opening van deze fotoshow vindt plaats op 28 september om 20 uur, in zaal ‘Onder de Toren’, Thonissenlaan 15. Voor de muzikale omlijsting zorgt de Hasseltse pianist-componist David Demuynck. Jullie kunnen deze expositie ook bezoeken op 29 en 30 september en op 6 en 7 oktober, telkens van 13u30 tot 18u00. De toegang is gratis en iedereen is van harte welkom.

Liobe Andelhofs, student aan PXL-MAD: “Ik ben eigenlijk heel verlegen, maar ik wil wel opvallen”

Door: Sara Yohanna Peeters

Dag lieve vrienden, ik ben Sara Johanna. Ik wil jullie graag kennis laten maken met Liobe Andelhofs, de kunstenares achter het werkOplichter. Door onze gemeenschappelijke interesse in en voorliefde voor design, leerden we elkaar drie jaar geleden kennen aan de kunsthogeschool PXL-MAD School of Arts. Dit was ons eerste diepgaande gesprek over haar en haar werk.

Op 16 september vond de jaarlijkse autoloze zondag plaats in Hasselt. Deze editie werd in een feestelijk jasje gestoken door veertig kunstenaars die hun eigen interpretatie van de fiets uitwerkten. Het resultaat van het project dat Ring Ring werd gedoopt: een rondje doorheen Hasselt op de fiets. Grafisch ontwerpster Liobe Andelhofs, student aan PXL- MAD, droeg bij aan het initiatief.

Liobe staat bekend om haar uitgesproken stijl en ook al is die verschillend van de mijne, ik heb hem altijd geapprecieerd. Wanneer ik haar vraag hoe ze haar stijl zou omschrijven, blijft het even stil. Ze pikt van alle stijlen een stukje dat haar aanspreekt en experimenteert daarmee. “Ik zie het als een soort street art: alternatief, apart en strak, maar toch rommelig. Ik ontwerp vanuit mijn emotie en probeer met het werk dat ik maak mijn definitie van ‘mooi’ duidelijk te maken. Daarom focus ik me de laatste tijd meer op mezelf en wat ik interessant vind. Via die weg hoop ik anderen te inspireren.”

Aangezien ik me op dezelfde plaats in mijn leven bevind als Liobe, vraag ik me af hoe haar weg tot nu toe verlopen is. “Vroeger tekende ik op alles wat ik tegenkwam. In de les maakte ik tekeningetjes in mijn boeken of ik knutselde nieuwe kaften voor mijn agenda. En met de hulp van mijn mama maakte ik mijn eigen kleren.” Haar creatieve interesse groeide uit tot meer dan een hobby. Vroeger ging ze naar de kunstacademie, nu studeert ze aan PXL-MAD School of Arts. “Ik ben een grote, volwassen versie van mezelf geworden”, vat Liobe samen.

Fietsen: Liobes levensstijl en artistieke expressie

“Als student in Hasselt fiets ik overal naartoe. Ik kan mijn leven zonder dus niet voorstellen”, zegt Liobe, die op haar stalen ros naar onze afspraak kwam. Het project Ring Ring, vindt ze dan ook super. De naam Ring Ring is dubbelzinnig gekozen, omdat het verwijst naar de locatie, de kleine ring, en naar het geluid van een fietsbel. Ook Liobe verwerkt diepgang en dubbelzinnigheid in haar werk.

Zo heeft de fiets die ze in Oplichter gebruikt, eerder dienst gedaan voor een micro-expositie aan PXL-MAD. Voor dat werk benoemde ze de onderdelen om er ons bewust van te maken dat de fiets niet één voorwerp is, maar een samenstelling van verschillende onderdelen. Het is dus een complex object, hoewel het in onze ogen vaak een dagdagelijks, banaal voorwerp is.

Door die fiets nu op de kleine ring te installeren, komt Liobe letterlijk met haar kunst naar buiten. Niet enkel als ontwerper wil ze opvallen, ook als fietser in het verkeer. “Het project gaat over veiligheid en natuurlijk wil ik veilig op school geraken.” Daarom spoot ze de fiets wit en behandelde hem met glow-in-the-dark verf. Dit zorgt ervoor dat hij oplicht in het donker. Zo valt hij overdag en ‘s avonds goed op in het straatbeeld. “Het gaat me niet alleen over zichtbaarheid in het verkeer. Ik wil als kunstenaar ook gezien worden. Ik ben eigenlijk heel verlegen, maar ik wil wel opvallen.”

Voor dit werk wilde ze zichzelf tussen de andere kunstenaars plaatsen, aangezien ze net als zij inwoner van Hasselt is. Daarom heeft ze haar fiets letterlijk tussen de andere werken gezet. Ik vraag haar nieuwsgierig naar de betekenis van de naam Oplichter. “Ha ja, de naam”, vertelt ze enthousiast, “Het is een soort woordgrapje. ‘opLICHTer’ omdat de fiets opvalt en licht geeft. En ‘oplichter’, omdat ik iedereen oplicht. Want ik probeer mensen te laten geloven dat het een serieus werk is, terwijl ik hen eigenlijk naar iets lelijks en baldadigs laat kijken.”

Eigen kledingcollectie in Hasselt?

We blikken samen vooruit en praten even over onze toekomst. Ik vraag waar ze zichzelf ziet over vijf of tien jaar. “Allereerst wil ik natuurlijk afstuderen. Daarna duik ik misschien nog verder de boeken in, maar dat weet ik nog niet zeker. Het liefst wil ik dingen maken”, zegt ze met een glimlach, “Textiel en het bedrukken van kleding vind ik ook interessant. Mijn droom is een eigen kledingcollectie met grafische prints.” Vandaag personaliseert ze haar kleding en ontwerpt ze T-shirts. Daar wil ze graag mee doorgaan. Wat het met haar doet wanneer ze haar ontwerpen op straat tegenkomt? “Ho, zover is het nog niet. Ik doe dat nu enkel voor vrienden en familie, maar wie weet verkoop ik de ontwerpen binnenkort wel.”

Waar ze wil belanden weet ze nog niet. “Hasselt heeft me gevormd en ik vind het een leuke stad, maar ik wil wel meer zien.” Of ze nadenkt over verre reizen? “Dat soort verhalen vind ik altijd knap, maar ik ben nog nooit ver weg geweest in mijn eentje. Ik weet niet zeker of het onbekende wel aan mij besteed is.”

Gelukkig zijn à la Liobe

Of ze nog tips heeft? “Ik zal proberen inspirerend te zijn!” zegt ze lachend. “Deze is vrij afgezaagd, maar laat je niet afschrikken door wat mensen zeggen en laat je de les niet spellen. Je wordt gelukkiger als je helemaal jezelf bent.” Ik ben het volledig met haar eens: wees lekker jezelf, ongeacht wat anderen daarvan vinden. “Stap vooral uit je comfortzone, al is het met kleine stapjes”, voegt Liobe toe.  “Eigenlijk ben ik verlegen, maar ik heb gemerkt dat ik tot andere, betere ideeën kom wanneer ik mijn comfortzone verlaat.” 

Lieve vrienden, ik heb Liobe zien uitgroeien tot de kunstenares die ze vandaag is en kan met zekerheid zeggen dat we van haar nog zullen horen. Ik vond het een fijn gesprek en wens haar veel geluk, gezondheid en inspiratie toe. Samen met Liobe nodig ik jullie uit om haar werk te gaan ontdekken. Oplichter bevindt zich aan de finish van het Ring Ring project.

Klein Japan in België, alleen maar mooier met de jaren

Door: Medina Ismailova

Dag lieve vrienden, ik heb al heel wat leuke plekken en attracties bezocht in de provincie Limburg, maar eentje vind ik heel bijzonder: de Japanse Tuin. In Hasselt en ver daarbuiten is het de uitgelezen plek om de echte, traditionele Japanse cultuur te beleven.

Tijdens mijn stage bij de Japanse Tuin leerde ik het team achter de organisatie kennen, net als de mensen die de tuin hebben opgericht. Zij vertelden me dat de Japanse Tuin de grootste van zijn soort in Europa is. Toen de tuin vijfentwintig jaar bestond, kwamen er zelfs negentigduizend bezoekers langs! Over het grote succes en hoe alles begon vertellen onze helden, de oprichters van de Japanse Tuin, met veel plezier.

De eerste oprichters van de Japanse Tuin, Jean Paul Houben en Claire Lelièvre, werken nu als vrijwilligers voor de organisatie en blijven bijdragen aan het succes van de tuin. Allebei voelen ze zich verantwoordelijk voor een betere toekomst en ontwikkeling van de tuin.

Eerste stappen en succes van de Japanse Tuin

Claire en Jean Paul hebben actief deelgenomen aan het communicatieproces en de opbouw van relaties met de stad Itami. In het begin was Claire de voornaamste contactpersoon. Iedere week telefoneerde ze met haar Japanse collega om te onderhandelen over de grondwerken bij de Japanse Tuin. Ze regelde overeenkomsten van studentenuitwisselingen, organiseerde tentoonstellingen over Japan en nodigde Japanners uit om workshops te komen geven. “Er werden grote tentoonstellingen over Japan opgezet om het vertrouwen van de Hasselaren te winnen”, blikt Claire terug. Dat waren de eerste stappen om een authentieke Japanse plek te creëren en meer bezoekers aan te trekken.

Jean Paul was op dat moment stadssecretaris van de stad Hasselt en reisde veel naar Japan. Hij breidde er zijn netwerk uit en bracht verschillende ideeën mee voor de organisatie van de Japanse Tuin. Alles verliep vlot, legt hij uit. “Communicatie was nooit een probleem. Zij voorzagen mensen die Engels spraken en wij hadden onze studenten die Japans konden. We reisden regelmatig met grote delegaties naar Japan en waren voorbereid op interculturele onderhandelingen. Toen wisten we al hoe we ons moeten gedragen. Succesvol onderhandelen met Japanners vraagt tijd, maar zo doe je heel wat ervaring op in zakendoen. Zij waren alvast even enthousiast als wij.”

Mooie herinneringen

Claire en Jean Paul koesteren mooie herinneringen aan hun carrière bij de Japanse Tuin. Wat Claire het meest is bijgebleven, is een compliment van de Japanse ambassadeur. “Iedere drie jaar krijgt België een nieuwe Japanse ambassadeur. Limburg wordt meestal als laatste provincie bezocht. Tijdens zijn bezoek maakte de Japanse ambassadeur de opmerking dat hij in veel steden geweest was, maar nog nooit zo’n mooie tuin gezien had. Hij zei dat het een echte Japanse Tuin was”, vertelt ze bevlogen. Voor Jean Paul zijn alle herinneringen verbonden aan de tuin even mooi. “Ik ben verliefd geworden op de tuin. Het is een stuk van mezelf geworden”.

Iedereen die ooit in de Japanse Tuin rondgewandeld heeft, heeft er mooie herinneringen aan. Hetzelfde geldt voor de oudste vrijwilliger van de tuin, Jef Grosjean. Hij is meer dan negentig jaar oud en doet zijn werk nog altijd even graag. Toen de tuin opende in 1992, ging hij met pensioen en begon hij als vrijwilliger aan de kassa. Intussen voelt hij zich hier helemaal thuis. Doorheen de jaren maakte hij ook veel vrienden. “We doen altijd leuke dingen met collega’s. Tijdens het wereldkampioenschap voetbal afgelopen zomer keken we samen naar de wedstrijd tussen Japan en België. Met alle respect voor de Japanners supporterden we toch voor België. En België heeft gewonnen!” Die memorabele avond is voor Jef een van zijn mooiste herinneringen.

Favoriete evenementen

Er worden regelmatig leuke evenementen georganiseerd in de Japanse Tuin. Voor Claire is Ohanami haar absolute favoriet. “Dan vieren we dat de Japanse Tuin terug open is. Mensen komen dan om te picknicken als het mooi weer is.” Jean Paul heeft een voorkeur voor Obon Matsuri. “Het was mijn idee om evenementen te organiseren. De bedoeling was om zo meer mensen aan te trekken om naar Hasselt te komen en de Japanse Tuin te bezoeken. Tijdens Obon is het altijd gezellig en wondermooi: kaarsen drijven in de vijver, er is een avondmarkt… Vaak komen Japanse studenten samen om de obon dans te dansen.”

Toekomst

Claire en Jean Paul zien de toekomst van de Japanse Tuin rooskleurig in. Ze zijn heel trots op het werk van de medewerkers van de tuin en hopen dat verder te zetten. Jean Paul benadrukt dat het succes voortvloeit uit oprechte interesse en passie: “Als je hier werkt, kijk je op een Japanse manier naar opdrachten. Je moet gevoel hebben voor de Japanse cultuur.” Intussen kijkt Claire uit naar vernieuwing in de toekomst. Zo hoopt ze op een extra cafetaria, zodat meer bezoekers kunnen plaatsnemen om te genieten van de natuur. Volgens Jean Paul zullen ze ogen tekort komen, want het uitzicht van de tuin wordt alleen maar fraaier. “Japanse tuinen worden altijd mooier met de tijd”, besluit hij.

Lieve vrienden, willen jullie de Japanse Tuin bezoeken of deelnemen aan evenementen of workshops? Op 28 oktober 2018 vindt het evenement Dag van het Boeddhisme in de Japanse Tuin plaats. Je krijgt de unieke mogelijkheid om meer over het mediteren te leren en de Japanse Tuin in de mooie herfstperiode te bewonderen. Benieuwd? Aarzel dan niet en neem snel een kijkje voor meer info op hun website of Facebookpagina